Screenshot z Linucha

Sentecja studencka

Dlaczego studenci kupują w Biedronce? Bo są biedni.

Aktorstwo teatralne

Czy tylko ja nie rozumiem kultu roztaczanego wokół aktorów teatrów? Przecież takiego Holoubka nie da się słuchać – tak jest egzaltowany i przerysowany, że aż śmieszny.

2010

PRZYSZEDŁ ROK 2010. Postanowiłem, że czas najwyższy stworzyć jakąś listę celów do osiągnięcia, ponieważ w przeciwnym wypadku brakuje mi motywacji do robienia czegokolwiek. Tekst ten będzie pierwszą zrealizowaną rzeczą spośród tych, które zaplanowałem zrobić w roku 2010. Rok 2009 nie był dla mnie szczęśliwy, ale mam nadzieję, że ten nowy okaże się łaskawszy.

Chronologicznie:

1. styczeń/luty: chciałbym zaliczyć sesję bez problemów (teoretycznie mam mało nauki w porównaniu do poprzednich lat, ale trochę się rozleniwiłem);
2. luty/marzec: zaczynam rozsyłać CV i szukać pracy, najlepiej takiej, przy której mógłbym zostać po ukończeniu studiów. Z moim wykształceniem znalezienie pracy może trochę potrwać, więc chciałbym zrobić to jeszcze w trakcie studiów;
3. czerwiec/lipiec: planuję przesiadkę na komputer stacjonarny. Jest to rzecz, na którą najbardziej czekam, bo jestem zapalonym graczem (zwłaszcza RPG), ale na obecnym laptopie nie poszaleję. Maksimum dla mojego sprzętu to KOTOR 1 na minimalnych ustawieniach, a w międzyczasie wyszło kilka świetnych tytułów (NWN 2, Wiedźmin, Mass Effect, KOTOR 2, Dragon Age, Assasins Creed itd.);
4. od pewnego czasu chodzi mi po głowie nauczenie się języka angielskiego i czas najwyższy zastąpić myśl działaniem;
5. trzeba zacząć pisać pracę magisterską albo przynajmniej zbierać do niej bibliografię;
6. jeśli dostanę pracę, można pomyśleć o przeprowadzce (obecnie mieszkam w trzyosobowym pokoju – łatwo sobie wyobrazić bardziej komfortowe warunki, a i nie za specjalnie lubię swoich współlokatorów. Zresztą jakbym ich nie lubił, to po prostu brakuje mi prywatności. Nie mogę zaprosić kogo chcę i kiedy chcę. Nie mogę uczyć się w nocy. Ich gadanie przeszkadza mi w nauce. Najlepiej byłoby mieszkać w osobnym pokoju albo w kawalerce z dziewczyną).

Recenzja myszki OCZ Behemoth

OCZ Behemoth jest myszą dla graczy. Posiada cztery przyciski, rolkę, przycisk zmiany rozdzielczości oraz ciężarki, dzięki którym można dostosować jej ciężar do własnych upodobań. Mysz dobrze leży w dłoni i jest pokryta czymś w rodzaju matowej gumy – uchwyt jest pewny, a ręka się nie poci. Urządzenie działa w rozdzielczości od 100 do 3200 dpi; standardowo ustawione są cztery czułości: 400, 800, 1600, 3200. Dołączone oprogramowanie pozwala wybrać pod każdym z poziomów dowolną czułość z zakresu 100-3200 dpi. Niestety nie działa to pod Linuxem, gdzie jesteśmy zmuszeni do korzystania z domyślnych ustawień lub odwiedzenia kogoś z systemem Windows. Mysz wykonana została w technologii Plug&Play, więc nie trzeba jej instalować. Podłącza się ją do komputera za pomocą kabla USB (kabel jest stosunkowo sztywny, opleciony; można go wyprowadzić z myszy na kilka sposobów). Jedyną wadą urządzenia jest rolka: mój egzemplarz skrzypi, a przewijanie jest dosyć dziwne. Mam wrażenie, że moja poprzednia mysz A4Tech za 20 zł miała lepszą rolkę.

Ogólnie jestem z myszy zadowolony – w tej cenie (około 80 zł) jest bezkonkurencyjna. Starczy powiedzieć, że mysz Logitecha za ponad 200 zł oferuje rozdzielczość 2000 dpi, a tu mamy 3200.

System obciążników oraz system wyprowadzania kabla

Arch Linux

Zawsze, kiedy najdzie mnie ochota na przetestowanie Archa, odpadam na procesie instalacji. Prędzej czy później pojawia się jakiś błąd.

Jak się to dzieje, że każda inna dystrybucja, którą miałem przyjemność testować, potrafi spartycjonować dysk (u mnie połowa prób instalacji kończyła się na tym etapie; druga kończyła się przy wybieraniu pakietów – system ma jakieś problemy z serwerami, co jest co najmniej śmieszne, bo skoro serwery nie działają, to nie powinny się znajdować na domyślnej liście serwerów. Debian netinstall jakoś nie ma problemów z serwerem: nawet nie trzeba go wybierać!), wybrać serwer z repozytoriami, i poprawnie się zainstalować, a Arch (ten zachwalany przez wszystkich system) nie?

Instalacja Archa

Edit:

1. winna była płytka netinstall, bo z płyty core instalacja ruszyła;
2. nie radzę korzystać z polskich serwerów jako źródła oprogramowania. Dopiero po wybraniu serwerów Wielkiej Brytanii ruszyła aktualizacja systemu;
3. bardziej, niż pacman, przypadł mi do gustu apt-get, czy yast.

Skąd w ogóle pomysł testowania Archa? Jestem bardzo zadowolony z Ubuntu, któremu w moich oczach brakuje tylko jednej rzeczy do ideału: wersji ciągłej. Debiana już kiedyś miałem i było z nim sporo kłopotów (niespełnione zależności), dlatego wybór padł na zachwalanego Archa. Jeśli przez kilka miesięcy nic się nie wysypie na VirtualBoxie, może się przesiądę.

Teoria literatury

Przeczytałem niedawno w podręczniku Teorie literatury (red. Michał Paweł Markowski oraz Anna Burzyńska), że wszystkie teorie, zawarte w książce, są równie dobre i to do czytelnika należy wybór, którą z nich wykorzystywać, uznać za najlepszą. Część z tych teorii wzajemnie się wyklucza, a skoro są równie dobre, to czy w efekcie wszystkie nie są do niczego?

Samsung U800 i problem z dźwiękiem

Jakiś czas temu postanowiłem zmienić telefon. Wybór padł na Samsunga U800 – klasyczny, ładny, płaski  aparat. Niestety wiele osób mówi, że niewyraźnie mnie słychać: sprawdziłem i niestety nie jest to tylko mój problem. Samsung wypuścił sprzęt z wadliwym oprogramowaniem. Podobno pomaga zmiana softu; szkoda tylko, że nigdy tego nie robiłem i że trudno go w sieci znaleźć. Wielki minus dla Samsunga.

Kobieta

Kobieta, jakie wdzięczne stworzenie! – a takie niewdzięczne.

Rozczarowanie apt-getem oraz aptitude w nowym Ubuntu 9.10

Do zarządzania pakietami zawsze korzystałem z konsoli: było wygodniej i szybciej, niż za pomocą graficznych nakładek. Tak było do dzisiaj, kiedy chcąc odinstalować metapakiet kubuntu-desktop, apt-get oraz aptitude nie poradziły sobie z zależnościami. Co ciekawe egzamin zdał Synaptic, który usunął większą część paczek powiązanych z KDE.